• История -Публицистика -Психология -Религия -Тюркология -Фантастика -Поэзия -Юмор -Детям                 -Список авторов -Добавить книгу
  • Константин Пензев

    Хемингуэй. Эпиграфы для глав

    Мусульманские праздники

    Тайны татарского народа


  • Полный список авторов

  • Популярные авторы:
  • Абдулла Алиш
  • Абдрахман Абсалямов
  • Абрар Каримулин
  • Адель Кутуй
  • Амирхан Еники
  • Атилла Расих
  • Ахмет Дусайлы
  • Аяз Гилязов
  • Баки Урманче
  • Батулла
  • Вахит Имамов
  • Вахит Юныс
  • Габдулла Тукай
  • Галимжан Ибрагимов
  • Галимъян Гильманов
  • Гаяз Исхаки
  • Гумер Баширов
  • Гумер Тулумбай
  • Дердменд
  • Диас Валеев
  • Заки Зайнуллин
  • Заки Нури
  • Захид Махмуди
  • Захир Бигиев
  • Зульфат
  • Ибрагим Гази
  • Ибрагим Йосфи
  • Ибрагим Нуруллин
  • Ибрагим Салахов
  • Кави Нажми
  • Карим Тинчурин
  • Каюм Насыри
  • Кул Гали
  • Кул Шариф
  • Лев Гумилёв
  • Локман-Хаким Таналин
  • Лябиб Лерон
  • Магсум Хужин
  • Мажит Гафури
  • Марат Кабиров
  • Марс Шабаев
  • Миргазыян Юныс
  • Мирсай Амир
  • Мурад Аджи
  • Муса Джалиль
  • Мустай Карим
  • Мухаммат Магдиев
  • Наби Даули
  • Нажип Думави
  • Наки Исанбет
  • Ногмани
  • Нур Баян
  • Нурихан Фаттах
  • Нурулла Гариф
  • Олжас Сулейменов
  • Равиль Файзуллин
  • Разиль Валиев
  • Рамиль Гарифуллин
  • Рауль Мир-Хайдаров
  • Рафаэль Мустафин
  • Ренат Харис
  • Риза Бариев
  • Ризаэддин Фахретдин
  • Римзиль Валеев
  • Ринат Мухамадиев
  • Ркаил Зайдулла
  • Роберт Миннуллин
  • Рустем Кутуй
  • Сагит Сунчелей
  • Садри Джалал
  • Садри Максуди
  • Салих Баттал
  • Сибгат Хаким
  • Тухват Ченекай
  • Умми Камал
  • Файзерахман Хайбуллин
  • Фанис Яруллин
  • Фарит Яхин
  • Фатих Амирхан
  • Фатих Урманче
  • Фатых Хусни
  • Хабра Рахман
  • Хади Атласи
  • Хади Такташ
  • Хасан Сарьян
  • Хасан Туфан
  • Ходжа Насретдин
  • Шайхи Маннур
  • Шамиль Мингазов
  • Шамиль Усманов
  • Шариф Камал
  • Шаукат Галиев
  • Шихабетдин Марджани
  • Юсуф Баласагуни




  • Кадрия Фатыхова-Бадртдинова

    Яңа шигырьләр...

    Язны бүләк итәм...

    Бүләк итәм сезгә язны дуслар,
    Назлы нурга күмгән кояшын.
    Җемелдәшеп тамган тамчыларын,
    Тылсымнарга тулы сулышын.
    Чылтырап аккан шаян гөрләвекләр,
    Язгы сафлык тик сезнең өчен.
    Йөрәкләргә салам ихлас сөю,
    Татыгыз сез мәхәббәт көчен.
    Сезнең өчен,бары, сезнең өчен
    Алмагачлар чәчәк атуы...
    Бар дөньяны сихри моңга күмгән,
    Дәртле сыерчыклар кайтуы.
    Бөреләрнең тулган мизгелләрен,
    Бозлар кубып елга ташуын.
    Язгы өмет,язгы хыял биргән
    Ләззәтләрдән йөрәк шашуын.
    Шушы бүләкләрне кабул итеп,
    Риза булып,дуслар,алыгыз!
    Бар дөньяны ямьгә төргән язның,
    Кадерләрен белеп калыгыз!

    Исеңдәме бәгърем...

    Исеңдәме бәгърем ул вакытлар?
    Гөрләвекле, язгы кичәләр...
    Әле булса шушы чылтыраулар ,
    Яшьлегемә мине илтәләр.
    Мәхәббәткә тулы язларыма,
    Алып кайта мине язгы су.
    Хәтеремә төшсә ул вакытлар,
    Җаннарыма һәрчак ямансу.
    Искә төшә утлы карашларың
    Язгы күктә йолдыз атылса.
    Бик азга да синсез калмас идем,
    Ул чакларга кире кайтылса.
    Һәр ел саен, язның исләренә,
    Исергәндәй чумам хисләргә.
    Тик бер генә кайтып килер идем,
    Сөюләргә төргән кичләргә.
    Офыкларны ал төсләргә манып,
    Безне назга күмгән таңнарга.
    Яшьлек дәртен алып кайтыр идем.
    Сагышлардан сулган җаннарга .


    Үпкәләмә иркәм...

    Үпкәләмә иркәм ,үпкәләмә
    Гомеремне синсез үткәнгә.
    Тормыш юлларымда сине түгел,
    Башкаларны юлдаш иткәнгә.
    Үпкәләмә зинһар,үпкәләмә
    Гафу итче, синнән үтенәм!
    Башкаларны яр иткәнем өчен,
    Мин үзем дә чиксез үкенәм.
    Кичерә күр, яшьли сөйгән ярым,
    Хыялларым синдә булганга.
    Төшләремне синең белән гизеп,
    Таңнарымда моңга тулганга.
    Сөймәгәнгә сөйкәлгәнем өчен,
    Кичерә күр, соңлап булсада.
    Йөрәгеңдә ялгышларым ярган,
    Яралардан эзләр торсада.
    Күңелеңнең сүндер сагышларын,
    Яфракларга күчә күрмәсен!
    Көзләр әле безгә кирәк түгел,
    Яшәү дәрте сүнми,дөрләсен!
    Үпкәләмә инде.үпкәләмә...
    Йөрәгемнең гел син түрендә.
    Зәңгәр күзләреңнең зәңгәрлеген,
    Күрәм көндә, дөньям күгендә.

    Моңсулана күңел...

    Әллә нигә күңел моңсулана,
    Эчем поша, тик, бер сәбәпсез.
    Әллә ничек кенә үтә гомер
    Яшим кебек кайчак йөрәксез.

    Шушы микән әллә гомер көзе?
    Дәртле хисләр калган җәйләрдә.
    Җиләк җыеп йөргән урманнарда,
    Печән чапкан яшел җәйләүдә.

    Сары басуларга карап торам,
    Әйтерсең дә көзге каршында.
    Яккан учакларның көлләре дә,
    Калган зәңгәр томан астында.

    Эх,яшисе иде,бер янасы...
    Көзге кырау килеп сукканчы.
    Мин узасы чуар юлларымны,
    Яфрак бураннары япканчы.

    Тормыш елгасында тагын да бер,
    Агар идем ташкын хәлендә.
    Кышкы давыл булып узар идем.
    Җәйдән көзгә күчкән мәлемдә.

    Бер Аллаһ...


    Дөньялыкны Аллаһ бүләк иткән,
    Түшәк ясап ул җирне биргән.
    Һәр кешенең үз язмышын язып,
    Барыбызда изге җан күргән.

    Бәндәләрнең хакын белер өчен,
    Сынар өчен биргән авырлык.
    Җибәргән ул җиргә илчеләрен,
    Кешелеккә иман салырлык.

    Кодрәте киң Аллаһ Тәгаләнең,
    Барысы да аның кулында.
    Аны танымаган һәлакъ булыр,
    Табыр җәһәннәмне юлында.

    Изгеләрне оҗмахларга юллап,
    Гүзәл җәннәтенә алдырыр.
    Намуссызны кылган гамәлләре,
    Тәмугъ утларында яндырыр.

    Саваб җыеп узсын гомеребез,
    Тәүбә итик кылган эшләргә.
    Рәхмәтләрен теләп Аллабызның
    Хаклы тормыш сорап яшәргә.

    Хак Тәгалә җавап аласы...

    Ике күзне, Аллаһ, тигез биргән,
    Ә карашлар бик күп төрледән.
    Берәүләргә тормыш ак һәм кара,
    Икенчеләр күрә төследән.
    Кайберебез җиңел җиңгән эшне,
    Бик күпләргә уйга сыймаган.
    Яхшылыкны алга алганнар күп,
    Күп яманлык эшләп туймаган.
    Кемдер итә булганына шөкер,
    Вакытында барын аңлаган.
    Иман белән үз тормышын нурлап,
    Аллаһ кушкан юлдан атлаган.
    Шайтан юлын сайлаучы да байтак,
    Мал туплауга җанын ул саткан.
    Кара көнләш белән көнен көтеп,
    Хөсетлеккә башыннан баткан.
    Мөгҗизага тулы җир йөзендә,
    Бик күп төрле Әдәм баласы.
    Ничек кенә җирдә төрләнсәк тә,
    Хак Тәгалә җавап аласы.
    Алдан уйлык шушы гамәлләрне,
    Хаталардан арчыйк аңнарны!
    Ихлас күңел белән тәүбә итик,
    Нур эченә салыйк җаннарны!

    Үзем өчен...

    Үзем өчен килгән мин бу җиргә,
    Үзем өчен - корган тормышым.
    Үзем өчен - өзелеп сөйгән ярым,
    Ходай бүләк иткән язмышым.
    Үзем өчен - минем балаларым,
    Үзем өчен - кылган эшләрем.
    Үзем өчен - гафу итүләрем,
    Күңелемдә булган хисләрем!
    Үзем өчен - булган уңышларым,
    Үзем өчен - тамган күз яше.
    Үзем генә белгән ялгышларым,
    Беркемнеңдә анда юк эше!

    Дәрт һәм Дәрман...

    Дәрт һәм Дәрман яшьтән дус иделәр,
    Киңәшләшеп гомер иттеләр.
    Бер бересен аңлап ,тату гына,
    Гомер көзләренә җиттеләр.
    Дәрманыбыз, кинәт, моңсуланды,
    Дәрттән аралана башлады.
    Хәле кәмегәнен тойган Дәрман,
    Дәрт ягына күзен ташлады.
    Ә Дәрт һаман унсигездә кебек,
    Чаткы оча баскан җирендә.
    Нигә тормыш шулай аяусыз соң,
    Кайда шундый чагым минемдә?".
    Башын аска иде Дәрманыбыз:
    "Эх,кайда соң узган гомерләр?
    Типтерергә иде тагын да бер,
    Сүнеп өлгергәнче күмерләр".
    Дуслык бетте дуслар арасында,
    Дәрт күрәлми хәзер Дәрманны.
    Тик Дәрмансыз берни эшли алмый,
    Уза алмый Ходай биргәнне.

    Мәхәббәткә сүзләр кирәк түгел...

    Мәхәббәткә сүзләр кирәк түгел,
    Мәхәббәттә йөрәк серләшә.
    Җаннар эри җанкай куенында,
    Ике кайнар сулыш берләшә.
    Күзләр иркәләнә карашлардан,
    Тәнне ләззәт чорный сораусыз.
    Татлы яшьләр уйный керфекләрдә,
    Шатлык яше бигрәк чыдамсыз.
    Ай,йолдызлар кирәк түгел хәтта,
    Күңел түрен кояш бизәгән.
    Җаннар кушылудан моңнар туып,
    Мәңгелеккә хисләр бәйләнгән.
    Былбыл булып сайрау кирәк түгел,
    Сүзләр артык сөю булганда.
    Күз нурыннан туган чаткылардан,
    Йөрәкләрне ялкын алганда.

    Ике "Мин"...

    Бер тәнемә ике «Мин» җайлашкан,
    Икесенә бары бер йөрәк...
    Өзгәлиләр минем бер җанымны
    Һәр кайсында үзенчә теләк.
    Берсе «Әйе»дисә,теге каршы килә,
    Аяк чала алга барганда.
    Җанкаема учлап борыч сибә,
    Икенчесе балга манганда.
    Каннарыма тоз коялар тәмам,
    Бәгыремне бүлеп теләләр.
    Йөрәгемнең тынычлыгын алып,
    Үзәгемне тәмам өзәләр...
    Җиләттеләр,тәмам җиләттеләр,
    Болгаттылар йомшак күңелне.
    Түземлекнең чиге тәмам бетте,
    Аңламыйлар рәхәт түгелне.
    Бер казанга ике ат башының,
    Сыймаганын беләм бик яхшы.
    Ике «Мин»гә ничек хуҗа булыйм,
    Ничек барыйм аларга каршы?

    Парлы тормыш...

    Әдәм белән Һаваны да АЛЛАҺ,
    Парлы итеп җирдә яраткан.
    Ә алардан туган балаларны,
    Төрле язмыш биреп тараткан.
    Тормыш яме- парлы булудадыр,
    Авыр йөген бергә тартуда.
    Ике җанның бергә кушылуы,
    Яшәү тәмен бергә татуда.
    Тулы тормыш шушы буладыр ул,
    Ышанырга кешең булганда.
    Иңне-иңгә терәп тормыш юлын,
    Җитәкләшеп бергә узганда.

    Изгелек....

    "Мин изгемен!" -диеп мактанмыйлар,
    Изгелек ул - Аллаһтан бүләк!
    Теләп кенә изге булып булмый,
    Изге булып туарга кирәк.
    Изгелек ул-бөек сыйфатлардан,
    Урынлашкан йөрәк түренә.
    Ярдәм кирәген ул һәрчак белә,
    Авырлыклар аңа күренә.
    Изге күңел телим барчагызга,
    Изгелекләр эшли күрегез!
    Барыбызда Әдәм балалары,
    Онытмагыз шуны,белегез!

    Заман ахры...

    "Заман ахры була!"- диләр, тиздән,
    Җир тетерәү диләр көтелә!
    Вулкан ташып тирә-якны каплый,
    Океаннар эреп кителә.
    Күрәзәче халык сөйләвенчә
    Исән калыр бары тик Себер.
    Бар тирә-як дөрләп янар имеш,
    Безнең башлар инде ни күрер?
    Нәрсә генә инде сөйләмиләр,
    Ничек куркытырга белмиләр...
    Ахры заман болай да бит җиткән,
    Әллә инде шуны күрмиләр?
    Ахры заман - җирдә имансызлык.
    Ахры заман - җирдә вәхшилек.
    Ахры заман - акыл сайлыгыдыр,
    Туганына булган каршылык.
    Ахры заман - тәүбә итә белмәү,
    Ахры заман - гөнаһ иледер.
    Ахры заман - миһербансыз булу,
    Шайтанны дус итеп күрүдер.
    Бүгенге көн шушы сыйфатларны,
    Сыйдырган ул теләп үзенә.
    Заман ахры шунда түгел микән?
    Сезнең күңел ниләр сизенә?

    Курка белик Ходайдан...

    Гомерләрнең озынлыгын
    Бер Алла тик беләдер.
    Ниләр генә кылансак та,
    Барысын да күрәдер.
    Ни чәчсәң,шуны урырсың,
    Арпадан бодай тумас.
    Явызлык чәчеп беркайчан,
    Яхшылык җыеп булмас.
    Ходай бүләк иткән гомер,
    Яктылыкка омтылсын,
    Ә явызлык чыдый алмый,
    Үз башына котырсын.
    Өргән эткә каршы өреп,
    Җиңеп булмый,беләбез.
    Этләр белән этләр булсак,
    Кая барып җитәрбез?
    Балалар бар үстерәсе,
    Нинди үрнәк бирербез?
    Үзебезнең кыланышны,
    Оныкларда күрербез.
    Аламадан үрнәк алмыйк,
    Арпа көтмик бодайдан.
    Җавап бирү ансат булмас,
    Курка белик Ходайдан.

    Тормышыма килеп кердең...

    Тормыш юлларымның уртасына,
    Авырлыклар белән җиткәндә.
    Бар өметем чәлпәрәмә килеп,
    Йөзләремнең нуры киткәндә.
    Ялгыз гына тарткан тормыш йөге,
    Авырлашып иңне басканда.
    Салкын түшәкләрне җылыталмый,
    Йоклый алмый таңнар атканда.
    Килеп кердең минем тормышыма,
    Җаным бәхетеннән тилерде.
    Йөрәгемдә өмет чәчәк атты,
    Күкне нурлап кояш күренде.
    Җилкән булып бастың җилгә каршы,
    Кар -яңгырдан мине капладың.
    Иңнәремә иңнәреңне терәп,
    Янәшәмнән минем атладың.
    Мәңгелеккә бергә булырбыз дип,
    Бәхетемнән шашып исердем.
    Дөнья булгач төрле хәлләр булды,
    Барысын да җаныем кичердем.
    Бергә чакның кадерләрен белеп,
    Күгәрченнәр кебек гөрләшеп,
    Эх,яшәсәк иде сөйгән ярым,
    Дус түгелләр яныр көнләшеп.
    Тормыш сынауларын уза алсак,
    Бирешмәсәк ачы җилләргә.
    Бергәлекнең татлы җимешләрен,
    Насыйп булыр бәлки тәмләргә!

    *******

    Гомеремнең чәчкә чагы иде,
    Гашыйк булдым сиңа өзелеп.
    Бергә узар кебек иде тормыш,
    Шатлык –куанычка күмелеп.
    Бүләк иттем сиңа яшьлегемне,
    Бүләк иттем сиңа үземне.
    Ялган булганлыгын аңламыйча,
    Кабул иттем һәрбер сүзеңне.
    Алтын балдак миңа кидергәндә,
    Чиксез иде минем шатлыгым.
    Сөйгәнемнең җылы куенында,
    Килер кебек иде картлыгым.
    Вакытлыча булды барысыда,
    Балдакларның нуры тиз сүнде.
    Һәр туган көн яңа яра салып,
    Күзләремне яшьләргә күмде.
    Хисләремне салып тападың син,
    Гомеремнең инде таңында.
    Кырау сукты шунда яшьлегемне,
    Шау чәчәкле керсез чагында.
    Яшәргә көч биреп улым туды,
    Яңа тамыр җәйде тормышым.
    Тамырларым тирәнәйгән саен,
    Яңа сынау бирде язмышым.
    Барысы да күптән артта калды.
    Син дә инде гүрдә күптәннән.
    Онытырга күпме тырышсамда.
    Хәтирәләр килә үткәннән.

    Кеше булып калыйк...

    Гел шатлыктан гына булмый тормыш,
    Әзер булу кирәк барсына.
    Тырышырга кирәк бирешмәскә,
    Авырлыклар басса каршыңа.
    Җиңел түгел тормыш юлын үтү,
    Калган кеше юктыр сынаусыз.
    Өлеш белән бирә безгә Аллаһ,
    Рәхәт тормыш булмый чамасыз.
    Көннәр төннәр белән алмаш кебек,
    Шатлык белән кайгы янәшә.
    Ирсемичә яши белсәк иде,
    Кеше булып соңгы көнгәчә!

    Өзгәләнмә иркәм...

    Ярат димим сиңа,өзгәләнмә!
    Мин яратам,миңа шул җиткән.
    Синнән сөю өметләнеп көтеп,
    Ярты гомер узып та киткән.
    Ярата бир әйдә үз-үзеңне!
    Аңларсың да ләкин соң булыр.
    Ялгыз булу рәхәт булмас иркәм,
    Бар тормышың сагышка тулыр.
    Алга-артка караганны көтми,
    Яшь гомерләр уза да китә.
    Бергәлекнең кадерләрен белеп,
    Яшәүләргә җаным ни җитә?

    Бәхет...

    Бәхетне без ничек аңлыйбыз соң,
    Кемнәр, кайсы җирдә куллана?
    Минем өчен Бәхет-туган һәрбер көндә,
    Таң нурлары белән башлана.
    Ходай биргән гомер-ул зур Бәхет,
    Тазалыгы белән бирелсә.
    Шөкер итеп биргән барысына,
    Риза булып көнең күрелсә.
    Безне тапкан,назлап безне баккан,
    Әти-әни исән булсалар.
    Кайткан чакта туган нигезләргә,
    Капка ачып каршы алсалар.
    Туганнарың тату булса Бәхет,
    Уртак булса шатлык -кайгылар.
    Күңелләрдә булса яхшы уйлар,
    Таза булып туса сабыйлар!
    Һәр нәрсәдән Бәхет табып була,
    Белү кирәк яшәү кадерен.
    Тереләрне хөрмәт итә белеп,
    Үлгәннәрнең карыйк каберен.
    Дөнья йорты-сынау йорты бит ул,
    Кемнәр үзен-ничек күрсәтә.
    Сынау биреп Аллах ,сабырлыкка
    Дөреслеккә безне өйрәтә.
    Бар нәрсәдә Бәхет күрә белсәк,
    Сабыр калсак авыр чакларга.
    Янәшәдә безнең Аллаһ булыр,
    Җиңел булыр алга атларга!

    Мәхәббәтем...

    Гаебебез тигез икебезнең,
    Арабызга керттек ятларны.
    Риза булдык язмыш җилләренә,
    Онытырга теләп антларны.
    Бергә булу насыйп булмады шул,
    Онытырга көчем җитмәде.
    Син атладың һәрчак янәшәмнән,
    Күз алдымнан сының китмәде.
    Күңелемнең тирән почмагында,
    Гел чаткысы булды өметнең.
    Бик күп еллар әрнүләрдә яшәп,
    Күрешүне көтеп өзлектем.
    Хисләремә хуҗа була алмый,
    Җаным урталайга бүленде.
    Йөрәгемнең әрнүенә түзми.
    Күзләремнән яшьләр түгелде.
    Күпме еллар саклап серләремне,
    Күңелемә авыр йөк салдым.
    Уйларымда синең белән булып,
    Хыялымнан сихри наз алдым.
    Ачысын да,төчесен дә татып,
    Очраштык без көзләр җиткәндә.
    Маңгайларга инде сырлар сызып,
    Чәчкәйләргә ак бәс сипкәндә.
    Тик мәхәббәт калган яшь көенчә,
    Урын алып йөрәк түрендә.
    Яшәгән ул җанга нурлар сибеп,
    Өмет биреп тормыш күгемдә.

    Яратасым килә...

    Яратасым килә минем шашып,
    Гашыйк булып янып-көясем.
    Сөйгәнемне сихри назга төреп,
    Сөеләсем килә,сөясем!
    Тараласым килә кочагында,
    Йөрәгемне бүләк итәсем.
    Сөйгәнемнең бәхет нуры булып,
    Гомеремне килә үтәсем!
    Мәххәббәтнең татлы шәрәпләрен,
    Килә минем татып карыйсым.
    Бәхет диңгезенә бергә чумып,
    Дулкыннары белән уйныйсым.
    Мәхәббәтнең утлы чаткылары,
    Җаныма нур булып сибелсен.
    Гашыйк җанны ялкын камап алсын,
    Йөрәк мәхәббәттән тилерсен!

    Бүген мин,иртәгә син...

    Ашлар белән барган чакта,
    Ташлар белән бәрмәгез.
    Кешеләрдән өстен булып,
    Күккә борын чөймәгез!
    Көн артыннан төннәр була,
    Кояшны болыт каплый.
    Дөньялар да алсу төсле ,
    Гөлләрдән генә тормый.
    Төрле хәлләр булуы бар,
    Бүген мин,иртәгә син.
    Бик биеккә күтәрелсәң,
    Төшкәндә булыр читен.
    Уйнап әйтсәң дә уйлап әйт,
    Рәнҗетмә син сүз белән.
    Кешеләрдән курыкмасаң,
    Алла бар безне күргән.
    Аллабызны санла дисәк,
    Иман тулыр җаннарга.
    Туган-туганны белми бит,
    Ничек шуны аңларга?
    Элек хатлар язышканнар,
    Туганлык көчле булган.
    Күрше-күлән туганнардай,
    Гөрләшеп яшәп торган.
    Хәзер башка сыймас хәлләр,
    Безгә яңалык түгел.
    Ахыры заман җитә әллә?
    Шомланып куя күңел.

    Синең күзләр...

    Күзләреңә карап синең иркәм,
    Бәхетемне күрәм үземнең.
    Калыр идем мәңге-мәңгелеккә,
    Карасында синең күзеңнең.
    Күзләреңнең төпсез дәрьясына,
    Килә минем чумып аласым.
    Күз нурыңның бер чаткысы булып,
    Мәңгелеккә синдә каласым.
    Карашыңның кайнар ялкыннары,
    Йөрәгемне ялмап алдылар.
    Җанкаемны сихри хискә төреп,
    Күңелемә моңнар салдылар.



        (икенче бүлек)
    Кадрия Фатыхова-Бадртдинова
    стихи на татарском языке.
  • Кадрия Камил кызы Фатыхова-Бадртдинова:
  • Яңа шигырьләр...
  • Чын йөрәктән (шигырьләр)
  • Язгы сулыш (шигырьләр)




  • ← назад   ↑ наверх